2de Jaar
Het tweede leerjaar, waar ik nu in ben beland, heb ik me
voorgenomen het iets rustiger aan te doen. Ik heb nu in augustus j.l een kamer
gekregen in Utrecht op het Universiteit complex. Dat bespaart me nu elke dag
zoveel tijd met op en neer reizen dat ik ook af en toe ‘ns mee kan doen met de
leuke kant van het studentenleven (uitgaan).
voorgenomen het iets rustiger aan te doen. Ik heb nu in augustus j.l een kamer
gekregen in Utrecht op het Universiteit complex. Dat bespaart me nu elke dag
zoveel tijd met op en neer reizen dat ik ook af en toe ‘ns mee kan doen met de
leuke kant van het studentenleven (uitgaan).
De colleges echter blijven moeilijk en gemiddeld twee keer per week zit ik van half negen tot
half zes in de harde, ongemakkelijke collegebanken. Dat zijn de zware dagen.
De overige dagen hebben we minder college uren, maar moeten we zelf meer werken.
Alle informatie die we voor onze colleges, of onze studie in het algemeen, nodig hebben moeten
we zelf van internet halen cq opzoeken. Ook dit is redelijk wennen als je vers van de
middelbare school afkomt. Naast het ‘gewone’ studeerwerk wordt er van ons ook nog verwacht
dat we in groepjes ook elk trimester een paar opdrachten schrijven, uitwerken en presenteren.
Dit is niet altijd even leuk, omdat je de groepjes niet altijd zelf mag samenstellen.
Je kunt het dus treffen dat je met gelijkgezinde (hardwerkende) studenten aan een opdracht
mag werken, maar voor het zelfde geld zit je met één of meerdere luiaards in een groepje!
Dit is meestal vrij irritant omdat jouw punt ook afhangt van wat zij presteren, en omdat dit meestal
niets is, kun je nóg alles zelf doen. Want zoals ze dan op school zeggen: “Da’s jouw probleem.”
Maar ja, zoals mijn oma zaliger zei: “Ge kunt nie alles hebben, schôn water én ’n bleek!”
Gelukkig zijn de meeste luiaards na het eerste jaar afgevallen omdat ze hun tentamens wél alleen
moesten maken, en niet terug konden vallen op het werk van een ander. Een zucht van verlichting.
half zes in de harde, ongemakkelijke collegebanken. Dat zijn de zware dagen.
De overige dagen hebben we minder college uren, maar moeten we zelf meer werken.
Alle informatie die we voor onze colleges, of onze studie in het algemeen, nodig hebben moeten
we zelf van internet halen cq opzoeken. Ook dit is redelijk wennen als je vers van de
middelbare school afkomt. Naast het ‘gewone’ studeerwerk wordt er van ons ook nog verwacht
dat we in groepjes ook elk trimester een paar opdrachten schrijven, uitwerken en presenteren.
Dit is niet altijd even leuk, omdat je de groepjes niet altijd zelf mag samenstellen.
Je kunt het dus treffen dat je met gelijkgezinde (hardwerkende) studenten aan een opdracht
mag werken, maar voor het zelfde geld zit je met één of meerdere luiaards in een groepje!
Dit is meestal vrij irritant omdat jouw punt ook afhangt van wat zij presteren, en omdat dit meestal
niets is, kun je nóg alles zelf doen. Want zoals ze dan op school zeggen: “Da’s jouw probleem.”
Maar ja, zoals mijn oma zaliger zei: “Ge kunt nie alles hebben, schôn water én ’n bleek!”
Gelukkig zijn de meeste luiaards na het eerste jaar afgevallen omdat ze hun tentamens wél alleen
moesten maken, en niet terug konden vallen op het werk van een ander. Een zucht van verlichting.
Op mijn sporadisch voorkomende vrije dagen probeer ik af en toe
mezelf te stimuleren om goed mijn best te blijven doen.
Als ik door de bomen het bos niet meer zie, als mijn hoofd mudvol
zit met tentamen stof, als ik zowel geestelijk en lichamelijk ‘op’ ben,
dan heb ik even een stimulans nodig.
Waar doe ik het ook al weer voor?? Ik moet even mijn batterij
opladen en aan den lijve ondervinden waar ik me zo voor uitsloof.
Dit mag ik dan doen bij Dr. Van den Brink, onze dierenarts.
Heerlijk vind ik het, om zo een dagje ‘mee te draaien’ tijdens zijn
spreekuur. Of om af en toe ‘ns mee te mogen kijken bij een échte
operatie. Dit is toch net wat anders dan dode en vaak stinkende
(delen van) dieren te bekijken, nog verder te ontleden en vooral;
echt ALLES te benoemen. Ook erg leuk en zeker noodzakelijk,
maar toch niet datgene wat ik later hoop te gaan doen..
mezelf te stimuleren om goed mijn best te blijven doen.
Als ik door de bomen het bos niet meer zie, als mijn hoofd mudvol
zit met tentamen stof, als ik zowel geestelijk en lichamelijk ‘op’ ben,
dan heb ik even een stimulans nodig.
Waar doe ik het ook al weer voor?? Ik moet even mijn batterij
opladen en aan den lijve ondervinden waar ik me zo voor uitsloof.
Dit mag ik dan doen bij Dr. Van den Brink, onze dierenarts.
Heerlijk vind ik het, om zo een dagje ‘mee te draaien’ tijdens zijn
spreekuur. Of om af en toe ‘ns mee te mogen kijken bij een échte
operatie. Dit is toch net wat anders dan dode en vaak stinkende
(delen van) dieren te bekijken, nog verder te ontleden en vooral;
echt ALLES te benoemen. Ook erg leuk en zeker noodzakelijk,
maar toch niet datgene wat ik later hoop te gaan doen..
Zeker nu ik in het tweede jaar beland ben en al aardig wat topografische kennis van verschillende
dierenlichamen in mijn kop heb gestampt, is het wel leuk om te merken dat, terwijl ik de dingen op
de wetenschappelijke mannier weet te plaatsen, dr. vd Brink ze zó aan kan wijzen.
Ook al zijn de exacte benamingen soms diep weg gezakt. Een voorbeeldje: Dr van den Brink
hoort een hartruis aan de rechter zijde van een hondje. In tegenstelling tot diens eigenaar, is hij
blij dat hij mij deze afwijking kan laten horen. Ik hoor links een normale hartslag en rechts wordt
deze verstoord door een duidelijk aanwezige souffle. Aangezien ik heb geleerd dat alleen de
rechter AV-klep zich rechts bevindt, vraag ik of de ruis duidt op een afwijking in deze klep.
Na even nagedacht te hebben, luidt het antwoord “waarschijnlijk wel”. Nu mag ik zelf de locaties
van de hartkleppen links en rechts opzoeken in de hond. Ik weet precies in welke intercostaal
ruimten (links en rechts) deze kleppen zich bij een hond bevinden, toch is het voor mij erg lastig om
links en rechts de juiste plaatsen op te sporen. Als ik over de betreffende intercostaal ruimten
begin, verschijnt er een vraagteken boven het hoofd van Van den Brink. Toch kan hij met
1 beweging van zijn stethoscoop mij de juiste plek voor auscultatie aanwijzen. Daar sta ik dan met
mijn intercostaal ruimten…
Er wordt me wel één ding heel erg duidelijk; de dierenarts weet meteen wáár hij moet luisteren,
wát hij hoort en wat hij er aan kan doen.
En dáár ga ik nu voor de komende 4½ jaar!
Groetjes Karen.
dierenlichamen in mijn kop heb gestampt, is het wel leuk om te merken dat, terwijl ik de dingen op
de wetenschappelijke mannier weet te plaatsen, dr. vd Brink ze zó aan kan wijzen.
Ook al zijn de exacte benamingen soms diep weg gezakt. Een voorbeeldje: Dr van den Brink
hoort een hartruis aan de rechter zijde van een hondje. In tegenstelling tot diens eigenaar, is hij
blij dat hij mij deze afwijking kan laten horen. Ik hoor links een normale hartslag en rechts wordt
deze verstoord door een duidelijk aanwezige souffle. Aangezien ik heb geleerd dat alleen de
rechter AV-
van de hartkleppen links en rechts opzoeken in de hond. Ik weet precies in welke intercostaal
ruimten (links en rechts) deze kleppen zich bij een hond bevinden, toch is het voor mij erg lastig om
links en rechts de juiste plaatsen op te sporen. Als ik over de betreffende intercostaal ruimten
begin, verschijnt er een vraagteken boven het hoofd van Van den Brink. Toch kan hij met
1 beweging van zijn stethoscoop mij de juiste plek voor auscultatie aanwijzen. Daar sta ik dan met
mijn intercostaal ruimten…
Er wordt me wel één ding heel erg duidelijk; de dierenarts weet meteen wáár hij moet luisteren,
wát hij hoort en wat hij er aan kan doen.
En dáár ga ik nu voor de komende 4½ jaar!
Groetjes Karen.